Cześć lub dzień dobry, kochanie. Nawet nie wiem, jak mam zacząć, bardzo się denerwuję, pisząc ten list, lecz napisać go muszę, bo chcę. Na razie jestem dla Ciebie tylko przyjacielem, a ja Cię kocham. Wiesz o tym od kilku miesięcy, lecz masz innego, muszę jakoś z tym żyć, choć nie jest mi łatwo.

Hm… doskonale pamiętam nasze pierwsze spotkanie, byłem po prostu tylko przepisać lekcję u Ciebie, po chorobie, lecz coś mnie ruszyło, zacząłem coś dziwnego czuć do Ciebie (?), nie wiedziałem, co, ale po tych dwóch latach już wiem - kocham Cię. Ciągnę to długo, jednak inaczej nie mogę.

Ostatnio, gdy byłem u Ciebie po świętach, wyznałem Ci, że Cię kocham. Nie odpowiedziałaś nic. Nie miałem Ci tego za złe, tylko szkoda, że ostatnio powiedziałaś mi o innym, ja już wszystko w głowie miałem zaplanowane, co dalej, nie chciałem się spieszyć, bo jest czas. Zawsze, gdy z Tobą rozmawiam lub przy Tobie jestem, mam dużą tremę, denerwuję się, nie wiem czemu, przecież Cię kocham, lubię przebywać blisko Ciebie i rozmawiać z Tobą. Codziennie rozmyślam nad nami - jako parą (a także z osobna). Marzę o takim dniu, w którym powiesz mi, że też mnie kochasz, ja nie chcę, abyś skończyła z tamtym, bo pragnę szczęścia dla Ciebie, lecz dobrze wiemy, jakie sytuacje zdarzają się w życiu. Pisząc ten list, wyznając ci moje uczucia, staram się wyrazić mą całkowitą i szczerą miłość do Ciebie. Nie wiem, co będzie dalej, lecz pamiętaj, że ja już na zawsze kocham Cię, bo piękniejszej dziewczyny nigdy nie spotkałem. Jesteś inteligentną, mądrą dziewczyną, zresztą brakuje mi słów, aby Cię opisać. Zawsze jesteś uśmiechnięta i miła, takiej dziewczyny po prostu nie można nie kochać, przynajmniej ja bym tak nie potrafił…

Nigdy Cię nie przestanę kochać i nie chcę przestać, bo to byłby grzech. Ten list jest wyznaniem mej prawdziwej miłości do Ciebie. Kocham Cię.